وى ديه مىستاند و يا احيانا مجانا و بدون عوض رهايش مىكند . مضافا به اينكه غرض از قصاص و فرونشاندن التهاب باطنى است و اين غرض به شتاب نمودن و قبل از بلوغ طفل قصاص كردن حاصل نمىشود . بنابراين مىبايد قاتل را طول مدّت كودكى وى حبس نموده تا بالغ شود آنگاه ب طبق نيّت و اراده طفل لازمست عمل گردد . در مقابل اين رأى قول برخى ديگر از فقهاء است ، قائل اين قول مرحوم شيخ طوسى و اكثر متأخرين مىباشند ، ايشان فرموده‌اند : پدر و جدّ طفل بايد بر طبق مصلحت كودك عمل كنند به اين معنا اگر مصلحت مقتضى تعجيل در قصاص قالت است كشتن قاتل جايزاست زيرا مصالح طفل جملگى منوط به نظر ولىّ است پس آنچه را كه وى صلاح ديد و بر طبقش عمل نمود ممضى مىباشد . مضافا به اينكه در تأخير بسا قصاص تفويت مىشود از اينرو اگر ولىّ طفل مصلحت را در تعجيل استيفاء ديد مىتواند قاتل را قصاص نمايد . شارح ( ره ) مىفرماين : اين قول او نظر ما بهتر و پسنديده‌تر از اوّلى است . قوله : وله اب او جدّ : ضمير در [ له ] به صغير راجعست . قوله : لانّ الحق له : ضمير در [ له ] به صغير راجعست . قوله : و لا يعلم ما يريده : كلمه [ لا يعلم ] به صيغه مضارع مجهول مىباشد و ضمير فاعلى در [ يريد ] به صبىّ عود مىكند . قوله : حينئذ : يعنى حين كونه صبيّا و اين كلمه ظرفست براى [ لا يعلم ] و حاصل آنكه در حين و زمانى كه كودك است معلوم نيست بعد